Wees gerust! Met deze website wil ik (Rob van Eeden, de maker) u niet overtuigen om camembertdoosjes te gaan verzamelen. Sterker nog, ik raad het van harte af. Met de tegenwoordige verpakking van camembert is het treurig gesteld.

Wel geef ik een beeld van de in Nederland aanwezige verzamelingen én hun verzamelaars.
Wat vertellen die etiketten ons? Wat is er zo bijzonder aan? Waarom zou je ze verzamelen? Is het een wijdverbreide hobby in Frankrijk? En aanverwante onderwerpen, daarover gaat deze site.

Tot voor enkele jaren dacht ik dat Hanneke van Veen en ik de enige verzamelaars in Nederland waren, maar dat klopte niet. Al voor ons was er een actieve verzamelaar die een enorme hoeveelheid camembertetiketten, ook uit landen buiten Frankrijk, had bijeengebracht. Over hem en zijn verzameling(en) hoop ik hier binnenkort te berichten. Maar eerst ons eigen verhaal.

Hanneke en ik begonnen te verzamelen in 1974, zo’n vijftig jaar geleden. Wij hebben daar plezier aan beleefd, vooral als we in Frankrijk waren en zochten naar steeds nieuwe camembert. Eigenlijk ging het ons vooral om de doosjes; de kaas zelf vonden wel lekker, maar inmiddels waren er meer kazen die soms beter smaakten. Het ging ons om de doosjes, de etiketten erop en vooral de afbeeldingen erop.

We leerden elkaar kennen in 1973 en woonden sinds einde van dat jaar in de Elastische Gezinsgemeenschap, een commune aan de Hugo de Grootstraat in Den Haag. We waren verliefd en wilden graag samen op vakantie naar Frankrijk. Dat was het voordeel van wonen in een commune. Onze kinderen zouden goed verzorgd wzijn als we ruim een week weg waren, geen probleem.

We reisden liftend en per OV naar het noord-oosten van Frankrijk, vlak over de Belgische grens en kwamen in oude kleine pensions en hotelletjes, waar we erg genoten van de tuttige, nostalgische inrichting van de kamertjes die we huurden, meestal voor één nacht. Overdag ontbeten we in cafés met koffie en croissants. Tussen de middag ergens in een parkje met stokbrood, worst en … camembert. Zo kwamen we in contact met die mooie houten doosjes met kleurige afbeeldingen op de ronde etiketten. Al snel ontwikkelde Hanneke daar een fascinatie voor, vooral als er ‘oude mannetjes’ op afgebeeld waren.

Al snel hadden we een paar van die doosjes, omdat er in elke winkel of supermarktje diverse merken te koop werden aangeboden. Maar Hanneke ontdekte nog een andere bron van die doosjes: het vuilnis. In afvalbakken en bij het vuilnis op straat waren geregeld doosjes te vinden, vaak van merken die we al ‘hadden’, maar soms ook met nieuwe afbeeldingen. Zo ontstond onze eerste kleine verzameling, een aardig deel daarvan bestaande uit ‘oude mannetjes’: monniken, prelaten en boeren die zich vaak te goed deden aan … camembert.

Deze site geeft gaat over Nederlanders die camembertetiketten verzamelen of verzameld hebben. En hij gaat over de etiketten zelf en het verzamelen daarvan in andere landen.
In Nederland zijn er maar enkele verzamelaars. In tegenstelling tot Frankrijk waar het verzamelen van kaas-etiketten een wijdverbreide hobby is: tyrosémiophilie, en het verzamelen van camembertetiketten een belangrijk onderdeel daarvan vormt. Maar ook in andere landen worden deze etiketten verzameld. Kijk maar eens op Etsy.

Al eerder is er op mijn blog – hier en daar – verslag gedaan van onze verzameling van camembertetiketten. Toen nog gepubliceerd in de veronderstelling dat mijn vrouw Hanneke van Veen en ik de enige verzamelaars in Nederland waren.
Dat bleek naderhand niet zo. Sinds enige tijd weet ik dat er nog twee andere verzamelingen in Nederland aanwezig zijn. Één daarvan (een grote) is inmiddels in mijn bezit.
Ik zeg ‘mijn’, omdat mijn vrouw helaas in juni 2025 overleden is.

De derde verzameling is (nog?) niet beschikbaar voor publicatie.

Rob van Eeden

Eerste doosjes die Hanneke en ik verzamelden, gekke oude – voornamelijk religieuze – mannetjes.